Schaduw, het donkere, duistere. Daar waar geen licht is. In de schaduwen zijn de schimmen. Fluisterstemmen in het donker, ritselend, wegschietend als je er vanuit je ooghoeken iets van opvangt. Schaduw, de verstopplek voor alles wat er niet mag zijn, wat niet gezien mag worden. Indiviudeel, maar ook collectief.
Alles wat niet mag bestaan belandt in de schaduw. En zoals zwammen in het donkere en duistere het best kunnen groeien, zo groeit in de schaduw alles wat er niet zijn mag ook. Een onzichtbaar tegenwicht om een verwrongen balans te creëeren waar die niet is. Waar negativiteit en eigenschappen die iemand niet wil hebben verstopt worden ten behoeve van een vals zelfbeeld. De schaduw, individueel, maar ook collectief.
Een collectieve schaduw is heel interessant, omdat het iets zegt over waar een deel van de maatschappij uit balans is. Waar een deel is waar we met zijn allen vaak niet goed mee om kunnen gaan. Waar we een ideaal gecreëerd hebben, iets dat Goed is, met dus het tegendeel dat Slecht is. En dat slechte stoppen we dan in de schaduw waar we er niet naar willen kijken. Maar het nadeel van niet naar dingen kijken is dat ze vanuit die schaduw heimelijk hun gang kunnen gaan en je dan ineens van achteren te pakken kunnen nemen.
Daarom is werken met je schaduw ook zo belangrijk. Om de dingen die je van jezelf niet wil zien, niet wil hebben, te integreren in je persoonlijkheid en er een weg in te kunnen vinden. Op die manier vind je balans, en werkelijk inzicht. Persoonlijke schaduwen en de schaduwkanten van de maatschappij zijn verwant. Wat in de groep waar je bijhoort niet acceptabel is, is moeilijk om te omarmen en makkelijk om weg te stoppen. Maar we brengen daar onszelf geen heil mee.
Want wat zit er dan in die schaduwkant? In die verdrukte kant waar dingen er niet mogen zijn en door die verdrukking op een verwrongen, verstoorde manier naar het licht schieten, zonder dat we het willen zien? Voor veel vrouwen zijn dat eigenschappen die met kracht verbonden zijn. Nou hebben we ook in de spirituele circuits wel door dat kracht belangrijk is, maar de gevolgen van kracht, daar willen we vaak niets van weten. Want een krachtig iemand is vaak een leider en dan heb je ineens te maken met hiërarchie en macht. Beladen begrippen. Een ander begrip dat erg in de schaduw zit, is het Ego. Daar schijnen we zo snel mogelijk vanaf te moeten. Vooral als het gelinkt wordt aan materialisme, dat ook weer erg Slecht is. Je ziet dan ook vaak dat dergelijke begrippen zo beladen zijn, al zo verwrongen zijn dat er niet of nauwelijks op een normale manier over gepraat kan worden. Dan wordt leiderschap per definitie onderdrukking en dan is het zitten in een groep, waar een leider is hetzelfde als een schaap zijn, om een voorbeeld van een discussie van een tijdje geleden te benoemen. Daar doen we onszelf geen plezier mee, want we hebben het wèl over eigenschappen en energieën die behoren tot het menselijk domein en dus deel zijn van ons allemaal.
Wat we ook zien, zijn mensen die werken met de schaduw, de dingen die er opgeborgen zijn naar het licht brengen. Waardevol werk, maar er is altijd iets geweest in de terminologie dat me stoorde. Werken met verwrongen stukken om ze te helen en ze te zien voor wat ze zijn, ja. Maar het idee blijft dat er een Schaduw is, een Slechte kant, die zo klein mogelijk gemaakt moet worden, opgeruimd moet worden ten behoeve van het Goede Licht. Wat is er mis met het donker?
Een vriendin van me was naar een lezing over de Maori geweest en zij vertelde me iets heel interessants. De spreker vertelde dat in zijn cultuur het duister waar de speciale kennis bewaard wordt, het veilige donker. Kijkend naar de natuur zien we dat daar licht en donker beiden nodig zijn. De groei van zaadjes in de donkere aarde. Maar ook wij levende wezens groeien ‘s nachts als we slapen. Nacht, duister, rust, heling, heilig. Als we het duister en de schaduw willen helen, dan is het nodig om haar te heiligen. Met alles wat we erin gestopt hebben. Werkelijk begrijpen van wat er is, wat behoort tot ons aardse leven hier en het de plek geven die het toekomt. Niet groter, maar ook niet kleiner. Niet mooier, maar ook niet lelijker. Daarmee helen we en heiligen we onszelf en onze cultuur, stukje bij beetje.
Moge de zon je pad verlichten en de nacht het weer verduisteren.
Foto: Knowth eastern passage
Foto: Sun symbols on kerbstone 51 at Dowth
Hoe heilig je dan het donker ,de duisternis, de schaduw en alles wat er in gestopt wordt en wordt het het veilige donker thea